shortreads
Literair platform voor de fictie achter de nieuwsfeiten
Menu
  • Beginpagina
  • Auteurs
    • Aafke van Pelt
    • Ann Brohm
    • Anna van der Kruis
    • Anne Lichthart
    • Dirk van Pelt
    • Emma Laura Schouten
    • Femke van de Griendt
    • Gastauteurs
    • Jens Vydt
    • Jirke Poetijn
    • Joep van Dijk
    • Jozien Wijkhuijs
    • Laurens van de Linde
    • Lena Kurzen
    • Lilian van Ooijen
    • Maaike de Wolf
    • Mariëlle Boukens
    • Marthe van Bronkhorst
    • Nicchelle Buyne
    • Pascal Vanenburg
    • Peter De Voecht
    • Ranjith Postma
    • Sander van Leeuwen
    • archief
      • Anne Büdgen
      • Anne-Minke Meijer
      • Bart Smout
      • Christine Geense
      • Claartje Chajes
      • Derk Fangman
      • Elske van Lonkhuyzen
      • Enver Husicic
      • Esther Porcelijn
      • Eva Gouda
      • Eva Kelder
      • Gijsje Kooter
      • Hanneke Hendrix
      • Inge Schilperoord
      • Jam van der Aa
      • Johannes Westendorp
      • Joop-Maris Vollering
      • Joubert Pignon
      • Kasper van Hoek
      • Kira Wuck
      • Koen Caris
      • Leon Brill
      • Leonieke Baerwaldt
      • Lize Spit
      • Lucas de Waard
      • Manik Sarkar
      • Mariken Heitman
      • Marron Das
      • Martijn Simons
      • Matthijs Koevoets
      • Max Hermens
      • Michiel Stroink
      • Mijke Pol
      • Nelson Morus
      • Nicole Kaandorp
      • Renée Kapitein
      • Renske van den Broek
      • Sara van Gennip
      • Sarah van Vliet
      • Stefan Popa
      • Steff Geelen
      • Sylvia Hubers
      • Teddy Tops
      • Tynke Hiemstra
  • Over shortreads
    • Over shortreads
    • Handleiding voor auteurs
    • Handleiding voor gastauteurs
Avatar foto Annemarie de Gee
op 25 november 2015
Deel dit verhaal

Van Molenbeek naar huis

Belle kijkt naar buiten, naar het natte asfalt, de kale struiken in de bermen. Aan de rand van het weiland staan koeien verdekt opgesteld, kleine plekjes beschutting dik bevolkt. Het regent al dagen, al dagen is ze onderweg. Eerst naar Parijs, toen naar Molenbeek, daarna bezocht ze de Brusselse hoofdstedelijke regering.

Op de radio klinkt het ANP nieuws: “In Brussel is het hoogste dreigingsniveau nog steeds van kracht, maar toch gaan vandaag de scholen er weer open.”
Belle geeft wat extra gas. Ze gaat naar huis. Hard rijden is prettig, het houdt haar wakker. Ze ziet hoe plat het landschap is. Vlak achter de voorbijrazende vangrail doemt een grote boerderij op, een bungalow met een betonnen dak. Je zal hier maar wonen, denkt Belle, ze vraagt zich af wat er eerder was – het huis of de weg. Het landschap plat als een grasmat; plat als een plas water, modderpoel.

De nieuwslezer zegt: “Door vele ouders wordt er echter geprotesteerd, die mogen bij het afzetten van hun kinderen namelijk niet mee de school in. Die opdracht hebben alle scholen in het Brusselse Gewest gekregen. Albert, ben je daar? Hoe is de situatie op de Brusselse schoolpleinen vandaag?”

“Dag Bert, dankjewel. De sfeer op het schoolplein is uiterst grimmig. Natuurlijk zijn veel ouders blij dat hun kinderen weer naar school kunnen, maar de verontwaardiging overheerst. De Brusselaars vinden dat de stad veel eerder in actie had moeten komen in de strijd tegen terrorisme. Wat ik hier om me heen zie, Albert, is dit: woede aan de toegangspoorten van scholen, men snapt niet waarom hen de toegang wordt ontzegd. Volgens velen legt dat het onvermogen van de veiligheidsinstanties bloot.”

Belle zet de radio uit. De Renault schiet het huis voorbij. Voor haar strekt zich een lege snelweg uit, praktisch leeg, het asfalt als een lange grijze loper, als Route 66, daar is ze nooit geweest. Belle denkt aan alles wat ooit warm was, zoals de zomer, zoals ’s avonds de zon, aan warme zomeravonden; een lome kat achter een raam, een kat die zich uitstrekt, zich opkrult in de vensterbank en in slaap valt. Ze denkt aan lege dingen, zoals aan haar lege maag, aan honger, aan een regenton. Ze denkt aan dingen die donker zijn, aan regenwater, een sneeuwstorm, aan de druppels op het raam, aan dingen die openliggen en stinken zoals verbrande etensresten of schimmelkaas, ze denkt aan dingen die hard zijn zoals een kalasjnikov; aan hoe alles overstroomt, aan hoe alles uiteindelijk langzaam overstroomt.




Vorige verhaal
Vuurbal
Volgende verhaal
Steenbergen

Over de auteur

Avatar foto
Annemarie de Gee

Annemarie de Gee (1987) debuteerde met het verhaalmozaïek Kamermensen, dat door Jaap Goedegebuure werd uitgeroepen tot een van de beste debuten van 2012. Ze was te gast op het First Novel Festival in Boedapest en droeg voor op verschillende literaire festivals. Met De kus van een clown debuteerde De Gee als romanschrijver.



Ook van deze auteur

Avatar foto door Annemarie de Gee
20 januari

Je bent veilig

3 Minutes Read
Avatar foto door Annemarie de Gee
06 januari

Massagesalon

4 Minute Read
Avatar foto door Annemarie de Gee
23 december

Geldermalsen is een mooi dorp

4 Minutes Read
  • Instagram
  • Facebook