shortreads
Literair platform voor de fictie achter de nieuwsfeiten
Menu
  • Beginpagina
  • Auteurs
    • Aafke van Pelt
    • Ann Brohm
    • Anna van der Kruis
    • Anne Lichthart
    • Dirk van Pelt
    • Emma Laura Schouten
    • Femke van de Griendt
    • Gastauteurs
    • Jens Vydt
    • Jirke Poetijn
    • Joep van Dijk
    • Jozien Wijkhuijs
    • Laurens van de Linde
    • Lena Kurzen
    • Lilian van Ooijen
    • Maaike de Wolf
    • Mariëlle Boukens
    • Marthe van Bronkhorst
    • Nicchelle Buyne
    • Pascal Vanenburg
    • Peter De Voecht
    • Ranjith Postma
    • Sander van Leeuwen
    • archief
      • Anne Büdgen
      • Anne-Minke Meijer
      • Bart Smout
      • Christine Geense
      • Claartje Chajes
      • Derk Fangman
      • Elske van Lonkhuyzen
      • Enver Husicic
      • Esther Porcelijn
      • Eva Gouda
      • Eva Kelder
      • Gijsje Kooter
      • Hanneke Hendrix
      • Inge Schilperoord
      • Jam van der Aa
      • Johannes Westendorp
      • Joop-Maris Vollering
      • Joubert Pignon
      • Kasper van Hoek
      • Kira Wuck
      • Koen Caris
      • Leon Brill
      • Leonieke Baerwaldt
      • Lize Spit
      • Lucas de Waard
      • Manik Sarkar
      • Mariken Heitman
      • Marron Das
      • Martijn Simons
      • Matthijs Koevoets
      • Max Hermens
      • Michiel Stroink
      • Mijke Pol
      • Nelson Morus
      • Nicole Kaandorp
      • Renée Kapitein
      • Renske van den Broek
      • Sara van Gennip
      • Sarah van Vliet
      • Stefan Popa
      • Steff Geelen
      • Sylvia Hubers
      • Teddy Tops
      • Tynke Hiemstra
  • Over shortreads
    • Over shortreads
    • Handleiding voor auteurs
    • Handleiding voor gastauteurs
Avatar foto Jirke Poetijn
op 28 oktober 2019
Deel dit verhaal

Op tafels slaan

Je herinnert je de momenten die andere ouders zich herinneren. De dag dat hij geboren werd en hoeveel haar hij meteen al had. Dat iedereen zei dat hij op je leek.

Je herinnert je het moment waarop je dacht dat hij ‘papa’ zei, en je herinnert je het moment waarop je voor het eerst zeker wist dat hij het zei. Je herinnert je zijn eerste schooldag. Je herinnert je een tekening van een huis met schoorsteen. En een tekening van jou en je vrouw, hij heel klein tussen jullie in.

Je herinnert je het moment waarop je hem voor het eerst niet begreep. Hij zat op de middelbare school. Aan de eettafel begon hij over een ruzie, iets met een klasgenoot. Het was een onsamenhangend verhaal. Toen je doorvroeg werd hij boos.
‘Er is maar één leven, en ik moet dat leven leiden,’ had hij gezegd.
‘Wat bedoel je toch,’ vroeg je.
‘Laat hem,’ zei je vrouw. ‘Het is de puberteit.’
Hij gooide zijn bestek op zijn bord en liep zonder iets te zeggen van tafel. Je liet hem gaan.

Je herinnert je het moment waarop je voor het eerst bang voor hem was, maar daar wil je niet aan denken.

Hij wilde nergens over praten. Hij was altijd boos en leek soms in een andere wereld.

Je herinnert je gesprekken op school, zijn dalende cijfers, bezorgde leraren. Je herinnert je zijn diplomering. Je was zo trots, maar hebt na afloop gehuild om hoe eenzaam hij tussen zijn uitgelaten klasgenoten stond.

Je herinnert je hoe je ’s nachts wakker schrok als hij belde. Je stapte uit bed en bleef aan de lijn tot hij op wilde hangen, ook al moest je de volgende dag werken. Hij zei raadselachtige dingen. Je was blij dat hij niet meer thuis woonde, tegelijkertijd maakte het je angstig.

Je herinnert je gesprekken met instanties. Je herinnert je dat je met de vuist op tafel sloeg wanneer iemand je zei dat ze hem niet konden helpen. Je herinnert je de nieuwsberichten over veranderingen in de zorg. Je herinnert je de berichten over de toename van verwarde personen. Je herinnert je dat je hem eens drie maanden niet sprak. Wel sprak je een medewerker van het zorgteam van de gemeente. Hij had het over zelfredzaamheid.

Je herinnert je telefoontjes van de politie, wanneer hij ergens in verwarde toestand aangetroffen was. Naakt. En telefoontjes naar instellingen die steeds maar vonden dat zijn zorgvraag niet goed bij hun aanbod paste. Of geen ruimte meer hadden voor nieuwe patiënten. Niemand leek echt te luisteren als je vertelde wat er aan de hand was.

Je weet nog goed dat je op een gegeven moment niet meer wist wat je voor hem kon doen.


Over welk nieuws gaat dit?


Vorige verhaal
Wat ons mensen maakt
Volgende verhaal
Als de wolven komen

Over de auteur

Avatar foto
Jirke Poetijn

Jirke Poetijn schrijft proza en poëzie, onder andere op hun blog.

Ook van deze auteur

Avatar foto door Jirke Poetijn
09 november

Kijk maar naar boven

2 Minute Read
Avatar foto door Jirke Poetijn
19 oktober

Alles moet kleiner

3 Minute Read
Avatar foto door Jirke Poetijn
28 september

Iets kleins

2 Minute Read
  • Instagram
  • Facebook