shortreads
Literair platform voor de fictie achter de nieuwsfeiten
Menu
  • Beginpagina
  • Auteurs
    • Aafke van Pelt
    • Ann Brohm
    • Anna van der Kruis
    • Anne Lichthart
    • Dirk van Pelt
    • Emma Laura Schouten
    • Femke van de Griendt
    • Gastauteurs
    • Jens Vydt
    • Jirke Poetijn
    • Joep van Dijk
    • Jozien Wijkhuijs
    • Laurens van de Linde
    • Lena Kurzen
    • Lilian van Ooijen
    • Maaike de Wolf
    • Mariëlle Boukens
    • Marthe van Bronkhorst
    • Nicchelle Buyne
    • Pascal Vanenburg
    • Peter De Voecht
    • Ranjith Postma
    • Sander van Leeuwen
    • archief
      • Anne Büdgen
      • Anne-Minke Meijer
      • Bart Smout
      • Christine Geense
      • Claartje Chajes
      • Derk Fangman
      • Elske van Lonkhuyzen
      • Enver Husicic
      • Esther Porcelijn
      • Eva Gouda
      • Eva Kelder
      • Gijsje Kooter
      • Hanneke Hendrix
      • Inge Schilperoord
      • Jam van der Aa
      • Johannes Westendorp
      • Joop-Maris Vollering
      • Joubert Pignon
      • Kasper van Hoek
      • Kira Wuck
      • Koen Caris
      • Leon Brill
      • Leonieke Baerwaldt
      • Lize Spit
      • Lucas de Waard
      • Manik Sarkar
      • Mariken Heitman
      • Marron Das
      • Martijn Simons
      • Matthijs Koevoets
      • Max Hermens
      • Michiel Stroink
      • Mijke Pol
      • Nelson Morus
      • Nicole Kaandorp
      • Renée Kapitein
      • Renske van den Broek
      • Sara van Gennip
      • Sarah van Vliet
      • Stefan Popa
      • Steff Geelen
      • Sylvia Hubers
      • Teddy Tops
      • Tynke Hiemstra
  • Over shortreads
    • Over shortreads
    • Handleiding voor auteurs
    • Handleiding voor gastauteurs
Avatar foto Bart Smout
op 2 november 2018
Deel dit verhaal

Het einde mag je nooit verklappen

Het einde mag je nooit verklappen.

Je mag beginnen met ‘Er was eens…’ Je mag beginnen met ‘De man loopt de deur uit en koopt een rookworst.’ Je mag beginnen met: ‘Op de lakens van het opgemaakte bed lagen kruimels van koekjes die zij nooit gegeten had.’ Allemaal prima.

Maar over het einde moet je je smoel houden, anders verdien je een mes tussen je ribben.

Waarom?

Kijk naar buiten, vriend. Zie je die dunne lijn tussen land en lucht?

Het maakt niet uit hoe snel je stapt, de horizon loopt altijd voor je uit. Weet je wat dat is? Dat is hoop. Het zorgt ervoor dat je blijft bewegen. Dat je niet gaat liggen en een streep wordt die nooit meer opstaat.

Je mag het einde niet inhalen. Je moet erachter hangen. Zoals een koets die wordt voortgetrokken door een paardenspan.

Een huis in je hoofd tekenen en dan wachten op de dag dat je de eerste baksteen poept: zo hoop ik mezelf het leven door.

En hoop, dat weet iedere handelaar in leven, moet je zo lang mogelijk uitmelken.


Over welk nieuws gaat dit?


Vorige verhaal
De dag dat er een tweeling werd geboren op de gang
Volgende verhaal
Arme diertjes

Over de auteur

Avatar foto
Bart Smout

Bart Smout (1983) is schrijver, publicist en redacteur. Hij publiceerde de roman Lege Lijnen en de gedichtenbundel Blijkbaar wordt het toch erger als je er niets aan doet. Gedichten en korte verhalen van zijn hand verschenen in onder andere Hard/Hoofd, De Optimist, Strak! en Passionate. Momenteel werkt Smout aan een novelle in samenwerking met literaire organisatie Tilt en uitgeverij De Geus.

Ook van deze auteur

Avatar foto door Bart Smout
17 januari

De lucht kleurde prachtig rood, we kregen veel likes

1 Minute Read
Avatar foto door Bart Smout
15 november

Uw versgedraaide drol is klaar

59 Seconds Read
Avatar foto door Bart Smout
13 september

Alleen de auto’s blijven dobberen

52 Seconds Read
  • Instagram
  • Facebook