Natuurlijk had MISTER MARCUS OSONDU, PRIVATE SECRETARY OF LATE PRINCE OBIEFUNNE SURUGABE, weleens sneeuw gezien. Hij was opgeleid aan de beste Zwitserse kostscholen en ’s avonds bij een single malt kon hij met heimwee terugdenken aan de ijle bergwinters waarin hij sneeuwpoppen bouwde, skiede, met van die tennisrackets onder zijn voeten door de bossen trok enzovoorts.
Nee, de sneeuw was niets nieuws voor hem. Wat hem nu verbijsterde was hoe hij hier was beland terwijl hij gisteravond in zijn eigen bed in slaap was gevallen, in de villa in Lagos van waaruit hij de erfenis van de prins in overeenstemming met diens laatste – vrijgevige – wensen probeerde af te wikkelen.
Hij verbaasde zich ook over het lichaam waarin hij zich bevond en dat hem vreemd was: het was kleiner, minder stram, jonger, tengerder, beweeglijker. Een kinderlichaam.
Hij had een grote muts op; uit zijn mouwen hingen wanten aan touwtjes, om zijn nek zat een kriebelsjaal. Hij stond ergens in een loofbos in de gematigde zone van de aarde.
Hij raakte niet in paniek. De analytische hersenen waarop hij al zijn hele leven vertrouwde functioneerden nog. Hij moest uitvinden waar hij was beland, liefst ook waarom, en vooral: hoe hij hier weg kwam.
In het stille winterse bos waar kinderen meestal niet alleen kwamen zag hij een gestalte die hoog boven hem uittorende. Een grote, zware man, in de vijftig, schatte hij. Die kwam recht op hem af.
Hij zal me helpen, bedacht Marcus. En daarna zal ik op mijn beurt hem helpen door hem THE SUM OF $55,000,000 UNITED STATES DOLLARS (FIFTY-FIVE MILLION DOLLARS USD) te schenken, de nalatenschap van prins Obiefunne.
We zijn immers op de wereld om voor elkaar te zorgen, anders is het einde zoek.